دلی دارم که رسوای جهان است / گرفتار بتی ابرو کمان است

نگاهم سوی طاووسی بهشتی است / که نامش مهدی صاحب الزمان است . . .

به امید ظهورش

از میان اشک ها خندیده می آید کسی

خواب بیداری ما را دیده می آید کسی

با ترنم با ترانه با سروش سبز آب

از گلوی بیشه خشکیده می آید کسی . . .

اللهم عجل لوییک الفرج

گفتم به مهدی بر من عاشق نظر کن /گفتا تو هم از معصیت صرف نظر کن

گفتم به نام نامیت هر دم بنازم / گفتا که از اعمال نیکت سرفرازم . . .

آه می کشم تو را , با تمام انتظار

پر شکوفه کن مرا , ای کرامت بهار

در رهت به انتظار , صف به صف نشسته اند

کاروانی از شهید , کاروانی از بهار . . .

باز هم جمعه شد و غصّه ی من تازه شده  / درد این بی خبری بی حد و اندازه شده

باز هم جمعه شد و چشم به ره مانده شدم  / باز از دوری تو خسته و درمانده شدم

یارب آن یوسف گمگشته به من باز رسان

تاطرب خانه کنی بیت حزن باز رسان

ای خدایی که به یعقوب رساندی یوسف

این زمان یوسف من نیز به من باز رسان . . .

الا ای عطر دین ما کجایی؟ /  شه خضرا نشین ما کجایی؟

مذاب کوره ی آهنگرانم / به یادت جمعه ها در جمکرانم . . .

با این دل ماتم زده آواز چه سازم /بشکسته نی ام بی لب دم ساز چه سازم

در کنج قفس می کشدم حسرت پرواز /با بال و پر سوخته پرواز چه سازم . . .

دلم ز هجر تو در اضطراب می‌افتد

بسان زلف تو در پیچ و تاب می‌افتد

شبی که بی‌توام، ای ماه انجمن آرا!

دلم ز هجر تو از صبر و تاب می‌افتد . . .

ساعات عمر من همگی غرق غم گذشت / دست مرا بگیر که آب از سرم گذشت

 مانند مرده ای متحرک شدم بیا / بی تو تمام زندگی ام در عدم گذشت . . .

دوباره جمعه گذشت و قنوتِ گریان ماند

دوباره گیسوی نجوای ما پریشان ماند

دوباره زمزمه ی کاسه های خالی ما

پس از نیامدنت گوشه ی خیابان ماند . . .

در آتش رهایم، خدا شاهد است / به غم مبتلایم، خدا شاهد است

شب است و دل و بیکسی وایِ من / به درد آشنایم، خدا شاهد است . . .

اللهم عجل لولیک الفرج

فقط گفتی به ما پرواز ، پرواز / در زندان غیبت کی شود باز؟

بدون تو چگونه پرگشاییم؟ / برای هر عمل هستی سر آغاز . . .

ای اف به این زمانه و ای اف به روزگار

تا کی شکست ، خرد شدن ، بغض ، انتظار

تقویمها نبود تو را ناله میکنند

در سالهای ساکت و بی روح و مرگبار . . .

مرا به غیر تو نبود پناه مهدی جان

که من گدایم و هستی تو شاه مهدی جان

در انتظار تو شاها گذشت عمر عزیز

نگشت حاصل من غیر آه مهدی جان . . .

آقا نگاهت جای آهو هاست، می دانم

دستان پاکت مثل من تنهاست، می دانم

آقا دلت در هیچ ظرفی جا نمی گیرد

جای دل تو وسعت دریاست ، می دانم . . .

کاش از لطف شبی یاد ز ما می‌کردی / یاد از عاشق افتاده ز پا می‌کردی

کاش بیمار فراقت که ز پا افتاده  / با نگاه ملکوتی تو دوا می‌کردی . . .

یا صاحب الزمان

زمین دلتنگ و مهدى بیقراراست‏ / فلک شیدا، پریشان روزگار است‏

دلا، آدیـنه شد، دلبر نیامد / غروب انتظارم سرنیامد . . .

رزو دارم بیایی مژده ی سبز بهارم

ای تمام آرزویم ای همه دار و ندارم

آرزو دارم بیایی در دل تاریک غم ها

ای جمالت روشنای خلوت شب های تارم . . .

تا کی به شـکل خاطره ای گم ببینمت

درعطر سیب و مزه ی گندم ببینمت

من آن همیشه چشم به راهم به من بگو

یک جمعه در هزاره ی چندم ببینمت . . . ؟

یا مهدی

دوباره جمعه گذشت و قنوتِ گریان ماند

دوباره گیسوی نجوای ما پریشان ماند

دوباره زمزمه ی کاسه های خالی ما

پس از نیامدنت گوشه ی خیابان ماند . . .

الهم عجل لویک الفرج

ای پاسخ گرامی امن یجیب ها

تعجیل کن به خاطر ما ناشکیب ها

چشم جهان به چشمه ی دستان سبز توست

جاری شو از ورای فراز و نشیب ها . . .

تعجیل در ظهورش صلوات

با کدامین رو روز شمارش باشیم

عصر ها منتظر صبح وصالش باشیم

سالهاست که منتظر سیصد و اندی مرد است

آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم

الهم عجل لولیک الفرج

جز تو کسی نیامده آقا،  سر قرار

انگار بی تو نیست کسی، غرق انتظار

این جمعه هم گذشت و تو مثل همیشه باز

در انتظار خویش نشستی به انتظار . . .

یا صاحب الزمان

ای حضرت حاضری که ناپیدایی

غایب شده از زشتی و نازیبایی

شرمنده که جای آمدن، می‌گوییم

آقا ، تو چه وقت پیش ما می‌آیی . . . ؟

با توام ای دشت بی پایان سوار ما چه شد

یکه تاز جاده های انتظار ما چه شد؟

آشنای” لا فتی الا علی” اینجا کجاست؟

صاحب” لا سیف الا ذوالفقار “ما چه شد . . . ؟

آقا نگاهت جای آهوهاست، می دانم

دستان پاکت مثل من تنهاست، می دانم

آقا دلت در هیچ ظرفی جا نمی گیرد

جای دل تو وسعت دریاست ، می دانم . . .

انتظار، انسان سست ایمان را افسرده و منحرف میکنه، باید با تقویت

ایمانمون در زمان غیبت منجی و انتظار فرج، در جهت صراط مستقیم حرکت کنیم . . .

سالار وقت آمدنت دیر شد، بیا

این دل در انتظار فرج پیر شد بیا

دیدم به خواب آمدی از جاده های دور

گفتا دلم که خواب تو تعبیر شد، بیا . . .

دل را زکمند تن رهاندیم بیا

در مروه تو را به شوق خواندیم بیا

تو غنچه نرگسی و ما، در ره تو

تا کعبه گل لاله فشاندیم بیا . . .

در انتظار تو دیگر نمانده است قرارم

بگیر دست مرا عاشقم قرار ندارم

تمام عمر به پایت نشسته ام که بیایی

مکن به حسرت دیدار خویش روز شمارم . . .

چقدر انتظار برای دیدنت سخت است

چقدر برای نقاش کشیدنت سخت است

چگونه جمال تو را نگارینه کند او

که بهر کسی بجز خدای آفریدنت سخت است . . .

یا مهدی ادرکنی

عمرم تمام گشت ز هجران روی تو

ترسم شها به خاک برم آرزوی تو

با آن که روی ماه تو از دیده شد نهان

عشاق را همیشه بود دیده سوی تو . . .

کدام جمعه دعا مستجاب خواهد شد

سـوار صـاعـقـه پـا در رکـاب خـواهد شد؟

کدام جمعه ز تاثـیـر تـابـش خورشـیـد

دلی که یخ زده از غصه ، آب خواهد شد . . . ؟

اگرچه روز من و روزگار می گذرد

دلم خوش است که با یاد یار می گذرد

چه قدر خاطره انگیز و شاد رویایی است

قطار عمر که در انتظار می گذرد . . .

بیا که باز مرا بیقرار خواهی کرد

به یک اشاره زمین را بهار خواهی کرد

کمان و تیر بگیروبه کوی عشق بیا

عقاب کوه احد را شکارخواهی کرد . . .

در اضطراب چه شبها که صبح شان گم شد

چه روزها که گرفتار روز هفتم شد

چه قدر هفته پر از شنبه شد، به جمعه رسید

و جمعه روز تفرّج برای مردم شد !